FekieFikie “Waarom zouden we altijd woorden nodig hebben?” Mijn afstudeerproject is geïnspireerd op mijn ervaring met taal. Tot ongeveer negenjarige leeftijd heb ik veel moeite gehad met praten en lezen. Als voorbeeld: ‘FekieFikie’ was voor mij toen ‘televisie’. Hoewel mijn werk vertrekt vanuit persoonlijke ervaringen, is het niet al te persoonlijk bedoeld. Ik wil ruimte geven aan een universeel gevoel: het verlangen om begrepen te worden, maar ook de vrijheid om niet altijd begrepen te hoeven worden. In mijn boek is geen vaste uitleg, geen richting die je ‘moet’ volgen. Ik wil juist ruimte geven aan manieren van kijken en wat er ontstaat wanneer beelden gecombineerd worden. uiteindelijk is het boek een open ruimte voor de kijker: je mag je eigen verhaal vormen, je eigen verbanden leggen, je eigen gevoel volgen – zelfs als dat betekent dat je mijn verhaal loslaat. Juist in dat loslaten ontstaat ruimte voor ontmoeting.